Historie van de vereniging


Het begin (1935-1947)
Nog enkele oud-voetballers zullen zich ongetwijfeld uit hun jeugd herinneren, hoe het allemaal begonnen is. Meester Royackers met de Heer van de Zande en de Heer Konings, deden begin dertiger jaren erg veel voor de jeugd. Er waren opeens drie jeugdverenigingen, namelijk W.S.L., Willebrordse Boys en M.K.D. Op 16 maart 1935 werden deze drie verenigingen samen gevoegd onder de naam Willebrordse Boys. Deze vereniging bestond toen uit enkel jeugdleden. Ze speelden met drie elftallen in de afdeling Brabant. Na 2 ½ jaar jeugdcompetitie kwamen er seniorenleden. Dat was op 13 september 1937. De naam Willebrordse Boys werd omgedoopt in Rood-Wit Willebrord. De eerste jaren waren erg succesvol. Het eerste jaar speelde men tweede klasse R.K.V.B. Het werd meteen een goede start, want zowel het eerste seniorenelftal als het eerste juniorenelftal wisten het kampioenschap te behalen. Men ging daardoor over naar de eerste klasse. Seizoen 1940/1941 bracht wederom grote vreugde, het eerste en tweede elftal werden kampioen, iets wat resulteerde is een enorm feest. Zo kwam men terecht in de 4e klasse van de K.N.V.B. en Rood-Wit was niet meer te stuiten. In seizoen 1941/1942 werd het eerste elftal zelfs ongeslagen kampioen met klinkende cijfers van 19 gewonnen wedstrijden, 1 gelijkspel, dus 39 punten met een doelgemiddelde dat er niet om loog, namelijk 101 voor en 33 tegen. In hetzelfde jaar eindigden het 2e en 3e elftal op de 2e plaats. De promotie-degradatiewedstrijden brachten niet veel geluk, want men verloor van Dongen. Rood-Wit bleef vooralsnog in de 4e klasse. Maar er werd niet om getreurd en door grote eensgezindheid en vriendschap kon men in seizoen 1942/1943 wederom de kampioensvlag hijsen. Nu werden de promotiedegradatie wedstrijden wel een succes, tegen H.S.V. werd het 5-0 en 0-0. Hierna volgden enkele jaren, waarin het wat minder goed ging. Dit werd mede veroorzaakt door de tweede wereldoorlog. Na de oorlog werd weer stevig aan de toekomst gebouwd. In 1946 werden alle bekerwedstrijden gewonnen, maar helaas verspeelde men de kampioenskans bij R.A.C. in Rijen. In het seizoen 1946/1947 werden de voetbalzaken overschaduwd door een rampzalig ongeval, waarbij één dode (Janus Jaspers) en vele gewonden te betreuren vielen. In de hierop volgende jaren, waren voor onze vereniging geen successen weggelegd. Men groeide in deze tijd echter wel naar een nieuw hoogtepunt…
 
Rood-Wit in de 2e klasse (1948-1975)
In een periode waarin hard werd gewerkt en de sfeer goed was en waarin men ook gesteund werd door een zéér groot aantal supporters, behaalde het eerste elftal het kampioenschap in de derde klasse. Dit was het seizoen 1948/1949. Weer volgden de promotiedegradatiewedstrijden, waarin Rood-Wit van de vijf ploegen (O.D.I.O., Axel, Middelburg en Breskens) de sterkste was. De hoop van zéér vele Willebrorders was eindelijk in vervulling gegaan. Rood-Wit was tweede klasser. Ook het tweede en derde leftal boekten mooie resultaten. De jeugd bracht ook een kampioenselftal voort en wel het B-elftal. De elftallen A, D en E eindigden op de tweede plaats en het C-elftal eindigde derde. Dit was een erg goed jaar voor Rood-Wit en de Willebrordse voetballiefhebbers. Rood-Wit leefde in de harten van zéér vele Willebrorders. Het eerste jaar in de tweede klasse werd meteen een fraai succes. Na Baronie en R.K.T.V.V. eindigde men op de derde plaats. In dat jaar werd ook het nieuwe veld in gebruik genomen. De opening geschiedde door Burgemeester van Rooy. Kapelaan Oomen zorgde voor de inzegening. Ter gelegenheid van deze opening werd er een wedstrijd gespeeld tegen Brabantia, deze werd door Rood-Wit gewonnen met maar liefst 6-0. In 1951 waren de resultaten van het eerste elftal toch wel een beetje teleurstellend, met zéér veel moeite wist men het tweede klasserschap te behouden. De supportersclub zorgde in dit jaar wel voor een geluidsinstallatie op het veld. Het duurde tot 1953 voor men weer een kampion had en wel het tweede elftal. Ze speelden promotiedegradatie-wedstrijden en wel tegen Longa 4. De eerste wedstrijd eindigde in een 0-0 gelijkspel. De tweede wedstrijd werd gewonnen met 4-2. Door dit resultaat mocht het tweede elftal vanaf toen voor de K.N.V.B. spelen. Verschillende jaren bleeft het eerste elftal in de middenmoot van de tweede klassen hangen. Het derde elftal werd in 1955 kampioen en promoveerde. De vreugde was slechts van korte duur, want het jaar erop degradeerde het weer. In 1958 werd de medeoprichter en op dat moment ook voorzitter J. Konings, de vereniging ontnomen. Zijn overlijden bracht een lege plaats in de vereniging. Enige tijd later werd de vereniging nog een man, die veel voor de vereniging betekende, ontnomen. Het was kapelaan Oomen, die bij een noodlottig verkeersongeval om het leven kwam. Het leven moest echter verder gaan, ook na dit grote verlies. De sfeer in de vereniging was goed. De bevolking leefde mee met Rood-Wit. In 1962 werden de vruchten hiervan geplukt. Het eerste elftal werd ongeslagen kampioen. Als enige in den lande moesten Rood-Wit en Valkenswaard promotiewedstrijden spelen, om een plaats in de eerste klasse van de K.N.V.B. Valkenswaard won beide wedstrijden en Rood-Wit bleef dus tweede klasse. In 1963 ontliep men met 1 punt de dreigende degradatie. De hierop volgende jaren eindigde men echter steeds hoog op de ranglijst. Enkele jaren verder, namelijk het seizoen 1968/1969, was er een tweede plaats weggelegd voor zowel het eerste als tweede. Het derde en zesde werden kampioen. In 1973 waren er weer twee kampioenen, namelijk het tweede en het derde. Het tweede promoveerde naar de reserve eerste klasse en het derde mocht het in de reserve derde klasse proberen. Het derde slaagde in 1974 er ook weer in om kampioen te worden en de promotie naar de reserve 2e klasse te bewerkstelligen.


Promotie naar de 1e klasse (1975-1980)
In 1975 bestond de vereniging 40 jaar. Het jubileumcomité had hiervoor een uitvoerig feestprogramma opgesteld. Het werd een groots gebeuren waaruit bleek dat er binnen de vereniging een gezonde sfeer heerste, die vroeg of laat tot succes moest leiden en die kwamen dan ook. In deze periode kwam voor Rood-Wit eindelijk het succes waar al zo lang naar was uitgekeken. Het begon met het winnen van de Brabantse beker in 1977. Rood-Wit versloeg hiervoor in de finale Sparta’25 uit Beek en Donk met 2-1. Een beter begin had Rini van Zundert, die net als trainer bij Rood-Wit begonnen was, zich niet kunnen wensen. Na in de jaren 1978 en 1979 respectievelijk derde en tweede te zijn geëindigd, was het dan in 1980 eindelijk zover. Na 32 jaar onafgebroken in de tweede klasse gespeeld te hebben promoveerde Rood-Wit naar de eerste klasse. Dit kampioenschap werd dan ook op grootse wijze gevierd.


Rood-Wit naar de Hoofdklasse (1980-1985)
Het seizoen 1980/1981, het eerste jaar in de eerste klasse, werd afgesloten met een verdienstelijke zesde plaats op de ranglijst. Toch was dit een zéér succesvol seizoen voor de vereniging daar het tweede, derde en vierde elftal kampioen werden. Verder vnd er aan het eind van het seizoen een trainerwissel plaats. Rini van Zundert vertrok naar Internos en Toine Mattijssen kwam van Internos naar Rood-Wit. In het seizoen 1981/1982 kon Rood-Wit nog geen rol van betekenis spelen. Ook het volgende seizoen werd er niet al te best gestart. Maar halverwege de competitie bleek Rood-Wit haar draai gevonden te hebben in de eerste klasse. Rood-Wit was namelijk in staat om een hoofdrol voor haar op te eisen. Dit leidde tot een gedeelde eerste plaats in de competitie samen met UDI’19 en TSC. Een nacompetitie moest de beslissing gaan brengen wie van de drie ploegen zou promoveren naar de hoofdklasse. Rood-Wit begon deze nacompetitie met een 1-1 gelijkspel tegen UDI’19 in Oosterhout. De wedstrijd Rood-Wit TSC moest de beslissing gaan brengen, want alleen bij winst zou één van beide ploegen zich hoofdklasser mogen noemen. Rood-Wit slaagde erin te winnen met 1-0 door een onvergetelijk doelpunt , 10 minuten na rust, gescoord door Herman Monsieurs. Verder werd er in 1982 een bouwcommissie in het leven geroepen, die de bouw van de nieuwe kantine moest gaan leiden. De bouw geschiedde door eigen leden. Velen hebben hier dan ook menig vrije dag aan besteed, maar het resultaat mag er dan ook wezen. Op 28-12-1983 werd de eerste steen gelegd door burgemeester Wim du Chatinier en al op 25-08-1984 kon het paviljoen officieel worden geopend door voorzitter Walter Verlaar. Het eerste seizoen in de hoofdklasse bleek voor Rood-Wit zéér zwaar. Geplaagd door blessures kwam Rood-Wit op het einde van de competitie nog zodanig in de problemen dat degradatie dreigde. Wéér moest een nacompetitie de beslissing brengen, maar nu over het behoud van een plaats in de hoofdklasse. Óók deze keer slaagde men erin om deze competitie winnend af te sluiten en zo het behoud in de hoofdklasse veilig te stellen.


Binnenkort het vervolg.
 
 

RKSV Rood-Wit W - Sportpark De Gagelrijzen, Emmastraat 84-86, 4711 AV St. Willebrord - Tel. 0165-383521

Banknummer NL28 RABO 014.86.17.034 - KVKnummer 40280063 - BTWnummer  NL002595072B01

Terug naar boven